Punkt kotwiczący przeznaczony jest do montażu w konstrukcjach betonowych, stalowych i drewnianych, zawsze z zachowaniem właściwego sposobu kotwienia i potwierdzenia nośności podłoża.

• Konstrukcje betonowe
  Montaż odbywa się za pomocą kotwy chemicznej (zaprawa iniekcyjna) lub innego dopuszczonego systemu, odpowiedniego do typu betonu (beton niezarysowany / zarysowany). Prawidłowo wykonane kotwienie zapewnia przenoszenie obciążeń zgodnie z normą EN 795 i bezpieczne użytkowanie punktu kotwiczącego jako ŚOI.

• Konstrukcje metalowe (stalowe)
  Punkt kotwiczący można zamontować w belkach stalowych lub blachach za pomocą otworu gwintowanego, nawierconej tulei lub kołnierza konstrukcyjnego. Konstrukcja musi mieć odpowiednią grubość i nośność, aby bezpiecznie przenieść obciążenie powstałe podczas wychwytywania upadku.

• Konstrukcje drewniane
  Mogą być stosowane również w masywnych elementach drewnianych (np. belki dwuteowe), pod warunkiem, że kotwienie zostanie wykonane przelotowym gwintem, stalową tuleją lub innym certyfikowanym rozwiązaniem, które zapobiegnie wyrwaniu punktu kotwiczenia z materiału.

Użycie we wszystkich typach konstrukcji jest uwarunkowane:

• prawidłowym zaprojektowaniem kotwienia,

• profesjonalnym montażem,

• oraz weryfikacją zgodności z obowiązującymi normami i wewnętrznymi przepisami bezpieczeństwa.

Kluczowe cechy i parametry:

• Zdejmowany pierścień kotwiący z blokadą bezpieczeństwa zapobiegającą przypadkowemu usunięciu

• Norma: EN 795:2012 Typ A – punkt kotwiczenia do asekuracji przy upadku

• Wytrzymałość statyczna: 12 kN

• Materiał: stal nierdzewna (pręt gwintowany), stal (element oka)

• Gwint: M20, długość gwintu pod łbem: 110 mm

• Min. grubość ściany podłoża: 150 mm

• Waga: ok. 0,34 kg

Zastosowanie:
Tworzy bezpieczny, tymczasowo demontowalny punkt kotwiczący dla jednego użytkownika na konstrukcjach betonowych, stalowych lub drewnianych podczas aplikacji zabezpieczających i asekuracyjnych.